Podczas gdy oglądam morze, moje myśli
są w miejscu z innego wieku.
Kiedyś wierzyłem w bajki
zawsze z głową między chmurami.
Sny i pragnienia stawały się rzeczywistością
ze środka fantazyjnych książek.
To był taki czas w życiu, w którym nie było tęsknoty.
Teraz w tym niespokojnym czasie
czuję,że nie można się więcej łudzić.
Pomimo wszystko zostaje trochę naiwny
w środku nadzieja jeszcze jest.
Jak wtedy zawsze pytam siebie "dlaczego?"...
I maluję na mój sposób
świat dookoła mnie
jak wieczne dziecko
które nigdy nie traci
swojej ciekawości.
To instynkt,który każe mi stąd odlecieć.
Wieczne dziecko nigdy nie poddaje się
szuka szczęścia.
Kiedy oddycham powietrzem morza
towarzyszy mi samotność.
To miejsce wydaje mi się magiczne
pamiętam je od kiedy byłem mały.
Jak wtedy zawsze szukam odpowiedzi,której nie ma
i nie widzę różnicy między:
zatrzymać się i czekać,czy odejść stąd.
I maluję na mój sposób
świat dookoła mnie
jak wieczne dziecko
które nigdy nie traci
swojej ciekawości.
To instynkt,który zmusza mnie to zmiany rzeczywistości.
Wieczne dziecko nigdy nie poddaje się
tylko szuka szczęścia.
Na zawsze nieuchwytna i prawdziwa
ta część mnie
pozostanie...
I maluję na mój sposób
świat dookoła mnie
wieczne dziecko nigdy nie poddaje się
tylko szuka szczęścia...

Witaaj!